Tarnowski Dariusz Władysław (1907–1982), major łączności Wojska Polskiego, pisarz i działacz kombatancki w Wielkiej Brytanii.
Ur. 9 XII w miejscowości Granica koło Częstochowy (wg świadectwa dojrzałości w Ząbkowicach), był synem Wincentego Ignacego i Michaliny z domu de Lorme (de Lorné). Miał młodszego brata Wacława Jana (1910–2004), inżyniera elektryka, kapitana WP i AK (pseud. Koral), uczestnika powstania warszawskiego 1944 r. w baonie radiotelegraficznym «Iskra» Oddz. V (Dowodzenie i Łączność) Komendy Głównej AK, jeńca stalagu Lamsdorf i Oflagu II D Gross Born, następnie żołnierza 11. baonu łączności II Korpusu Polskiego, po wojnie osiadłego w Kanadzie.
Podczas wojny polsko-sowieckiej T. w okresie od lipca do grudnia 1920 pomagał jako harcerz czołówce sanitarnej warszawskiego oddz. Czerwonego Krzyża Armii Ochotniczej. Od 1 IX 1922 uczył się w Korpusie Kadetów nr 2 w Modlinie, w którym w lipcu 1926 zdał maturę, po czym odbył staż w 52. pp w Złoczowie. Od października 1926 do sierpnia 1929 był słuchaczem Szkoły Podchorążych Łączności w Warszawie; w trakcie nauki mianowano go podporucznikiem (ze starszeństwem z 15 VIII 1928). Do września 1930 służył w 1. p. łączności, dowodząc plutonem pułkowej Szkoły Podoficerskiej. T.r. ukończył czteromiesięczny kurs w Centralnym Inst. Wychowania Fizycznego i awansował na porucznika (ze starszeństwem z 1 I 1931). W lutym 1931 przeniesiono go do Pułku Radiotelegraficznego, gdzie był m.in. adiutantem pułku, zastępcą dowódcy komp. szkolnej i dowódcą Szkoły Podoficerskiej. Następnie dostał awans na kapitana (ze starszeństwem z 19 III 1937), po czym odbył t.r. pięciomiesięczny kurs dla dowódców komp. łączności w Centrum Wyszkolenia Łączności w Zegrzu. Uczestniczył w uruchomieniu i działalności rozgłośni radiowej w pułku, a także w audycjach literackich Polskiego Radia.
Dn. 24 VIII 1939 objął T. dowództwo komp. mobilizującej i przeprowadził mobilizację poszczególnych pododdziałów pułku. W czasie kampanii wrześniowej t.r. odpowiadał za ewakuację pułku oraz był jego oficerem łącznikowym do Naczelnego Dowódcy Wojsk Łączności, a 12 IX we Włodawie objął dowództwo komp. szkolnej Ośrodka Zapasowego Radio. Po agresji sowieckiej uczestniczył 18 i 19 IX w likwidacji ukraińskich akcji dywersyjnych pod Rohatynem i Nadwórną. Przekroczył z kolumną radiową granicę polsko-węgierską i został internowany w obozie Hidasnemeti; uciekł stamtąd i przedostał się do Jugosławii, skąd drogą morską dotarł 16 I 1940 do Marsylii, a 23 I t.r. do Paryża. Skierowany jako referent do dowództwa Sił Powietrznych, został dyrektorem nauk w Centrum Wyszkolenia Łączności Sił Powietrznych w miejscowości Matha. Po kapitulacji Francji ewakuował się w czerwcu do Wielkiej Brytanii, gdzie był kolejno dowódcą eskadry polskiego personelu naziemnego w obozach RAF, od 2 X zastępcą dowódcy łączności 2. Oficerskiego Baonu Szkolnego 7. Bryg. Kadrowej Strzelców w Szkocji, a od lutego do lipca 1942 oficerem łączności sztabu 3. Dyonu Pociągów Panc. w Yorku. Wykładał następnie przez miesiąc w Centrum Wyszkolenia Łączności w St. Andrews, po czym przydzielono go jako referenta do Wydz. Łączności Sztabu Naczelnego Wodza. Po wybuchu powstania warszawskiego 1944 r. objął kierownictwo referatu w Oddz. Specjalnym Wydz. Łączności, z zadaniem zorganizowania i kierowania radiostacją AK, mającą nadawać do Polski z Wielkiej Brytanii. Pod pseud. Opora został 7 VIII t.r. zaprzysiężony na żołnierza AK, a radiostację o mocy 5kW p.n. Wawer założył w m. Gorhambury pod St. Albans, na północ od Londynu. Audycje nagrywane na płytach i nadawane kilkakrotnie o konkretnych godzinach, były dobrze słyszalne w Polsce. Nadawano także szyfrowane telegramy oraz pośredniczono w przekazywaniu depesz między dzielnicami walczącej Warszawy, a po powstaniu między pozbawionymi bezpośredniej łączności Okręgami AK; wysyłano również informacje do obozów jenieckich (do końca r. 1944 nadano 119500 grup szyfrowych). Pod koniec wojny radiostację przeniesiono do Fawley Court pod Henley-on-Thames, na zachód od Londynu. T. został mianowany pod koniec r. 1944 majorem (ze starszeństwem z 1 I 1945).
Po zakończeniu wojny T. od czerwca 1945 dowodził baonem specjalnym, a następnie 2. Baonem Szkolnym w Centrum Wyszkolenia Łączności w Kinross w Szkocji; od marca 1946 kierował Działem Telekomunikacyjnym Centrum Wyszkolenia Łączności, a w maju t.r. został zastępcą szefa Oddz. Opieki nad Żołnierzem Dowództwa I Korpusu w Szkocji. Dn. 5 IX wstąpił do Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia, z którego został zwolniony 4 IX 1948; osiadł w Londynie. Był współzałożycielem Związku Łącznościowców oraz wieloletnim sekretarzem jego Zarządu i kierownikiem Sekcji Historycznej. Redagował „Przegląd Łączności” i „Komunikat Związku Łącznościowców”. Był autorem wielu audycji Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa oraz trzech nowel (Skrzypce, Kryształy, Złamany szyfr) z cyklu Opowiadania wigilijne („Przegl. Łączności” 1982 nr 2 dod. liter.). Napisał też wspomnienia Uwaga, uwaga, tu mówi Wawer… („Dziękuję Wam rodacy”, Londyn 1973). Jego dom stał się miejscem spotkań łącznościowców oraz ośrodkiem zbierania materiałów do historii łączności wojskowej (obecnie w IPiM Sikorskiego). T. zmarł 18 VI 1982 w Londynie, jego prochy złożono 21 IX w grobowcu rodzinnym na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie. Był odznaczony m.in. srebrnym Krzyżem Zasługi (1938), Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1974), Krzyżem AK, dwukrotnie Medalem Wojska, Brązowym Medalem «Za długoletnią służbę», Brązowym Medalem Skarbu Narodowego oraz medalami francuskimi i brytyjskim.
W zawartym w r. 1936 małżeństwie z Ireną Barbarą Wąsikowską T. miał syna Wojciecha Jana (ur. 1939), lekarza-stomatologa, zamieszkałego w Londynie.
Rybka–Stepan, Rocznik; – Malinowski K., Żołnierze łączności walczącej Warszawy, W. 1983; – Dziękuję Wam rodacy, Londyn 1973; Kryska-Karski T., Materiały do historii Wojska Polskiego, Londyn 1986 z. 19; Księga pamięci Kadetów II Rzeczypospolitej, W. 2001; Rocznik oficerski, W. 1932; Siemaszko Z. S., Łączność i polityka, Londyn 1992; tenże, Lata zanikającej nadziei (1942–1945), L. 2006; – Nekrologi i wspomnienia pośmiertne z r. 1982: „Dzien. Pol. i Dzien. Żołnierza” (Londyn) nr z 25 VI, „Głos Pol.” (Toronto) nr z 29 VII, „Komunikat Zw. Łącznościowców” 1982 nr 1 (Z. Jaskólska, T. Leser), „Życie Warszawy” nr 211, 212; – CAW: Akta personalne; IPiM Sikorskiego: sygn. a.XII.27/67 (akta osobowe), sygn. a.XII.85/32/46 (wniosek o nadanie Złotego Krzyża Zasługi z Mieczami); Studium Polski Podziemnej w Londynie: sygn. tP2/1526 (teczka personalna).
Andrzej Suchcitz